Yaklaşık 4 senedir annemle ikamet ediyorum İstanbul’da, ailenin kalan kısmı olan babam ise Eskişehir’de, yeni heyecanlar peşinde. Oldukça ironik bir şekilde, gitmeye cesaret edemediğim okulu kazanmak ve okumak için ayrı kaldığımızı düşünürdüm, oysa olası kalp kırılmalarının sayısını azaltmış ayrı kalmak.

Kendisi bu sene albay oldu, bu dünyada sevdiği şeylerden birisi olduğumun farkındayım, her ne kadar takdir ettiğim yönleri az olsa da, yaşımdan beklenmeyecek kadar eski kafalıyım bu konuda. Aileden birisi o. Çoğu zaman, annem gün geçtikçe ona benzediğimi söyler durur, geçen sene yaptığım bir kaç hata ile açıkcası bende böyle düşünüyordum, belki de bu kadar zor geçmesi bu senenin bu yüzden di belli bir oranda.

Haftasonu Eskişehir ziyareti, içinde ailemin olmadığı yeni yaşamında 3 günlüğüne de olsa bulunmak, bazı şeyleri görmemi sağladı, artık nasıl birisi olacağımı en azından olmam gerektiğini çok daha iyi biliyorum. Yaptığım yanlışları unutmadığım sürece, hergün daha iyi olacağım, en azından her gün biraz daha ozan olacağım.