2004′ten 2005′e girerken şöyle bir yazı yazmışım. listede pek iyi gittiğim söylenemez, yılın sonuna doğru henüz yarısını gerçekleştirebildim, üstelik havaların soğmasıyla birlikte yüzme denemelerim pek abesle iştigal olur…

yüzme ve mangal dışında, okulda da hala başarılı değilim ama işler yoluna girecek gibi, para kazanma sorunumu hallettim ama cemshid.com üzerinden değil, cemshid.com’u açtım ama 13 ocakta değil (eylül! yuh!) notebook yada apple sahibi olamadım ama her gün elimin altında bir ibook var..

bütün bunlarla cebelleşirken sevgiye karşı yitikliğimi gidermek için romantik komedi izlemem gerekiyordu ya, “when harry met sally” bile izlememe gerek kalmadan, çok alakasız zamanda hiç düşünmediğim bişi oldu. defalarca baktığım birisi, bana baktı. belki bakarken içinden nasıl kaotik bir çarkı çevirdiğinin farkında değildi ama baktı. defalarca baktığım birisinin bir bakışı bana severek bakmayı hatırlattı…

severek bakmayı sevdiğim kişi, bana bakmaktan vazgeçmiş değil (heyyo) lakin severek bakmaya başlamışta değil (o oo?). durum, hayatımda artık bulunmasını istemediğim platonik/plaktonik bir yapıya doğru seyirtmekte mi, yoksa memnun muyum gidişattan bilemiyorum da,.. korkuyorum da az buçuk aslında, daha önce iş/okul/hatun/aile durumlarının hepsinde birden tam 4 saat süper mutlu olduğum bir dönemim var, 4 saat sonra normale dönüşü sağlayan olaylar olmuştu. şimdi iş güzel, aile rayına oturdu sayılır, okul muallakta, keza “o” da öyle..

bol miktarda takıntı sahibi asosyal birisi için garip düşünme yığınları var yani son zamanlarda aklımda, onlarca tereddütün arasında, tek emin olduğum şey karşımda severek bakmayı bilen “o” iki gözü görmek..