hayat, garip bir şey…
1 sene evvel tam bugün, benim gibi takıntılı bir adamdan beklenmeyecek bir şey yapıp, yurtdışına çıkmıştım kız arkadaşımı ziyarete, cepte az biraz parayla, otobüsten hallice bir havayoluyla atılmıştım maceraya,.. pek bir sıkıntılı olsam da, yolculuk ziyadesiyle çok daha fazla sıkıntı açsa da bünyede, o zaman ikimiz arasında sıkıntısı daha fazla olan karşı taraftı, kalkıldı gidildi. Amaç bir ömür boyu beraber olmayı hedeflediğin kişiye destek olmaktı,..
Şimdi beni yakınen tanıyanlar bilir ki, bu tecrübe tamamıyla kaotik bir şey benim için, şöyle ki normalde minibüsün arkasına oturamayan bir insanım ben “Müsait bir yer de inecek var” cümlesini kurduğumda, çok fazla kişiyi rahatsız ederim inerken, diye… Üstelik 7 sene almanca okumuş fakat sevmemiş, ingilizce’yi de Friends&Sopranos’tan öğrenmiş bir insan olarak, ne akla hizmet teşebbüs edildi yalnız seyehate akıl sır erdiremiyorum yeniden düşündüğümde..
Ve fakat, yazının başlığında da belirttiğim üzere, hayat son derece garip, kendince oyunları var… Uğruna takıntıları kenara koyup, uçağa atladığım hatundan fena bir şekilde ayrıldıktan sonra, 1 ay içerisinde yabancı bir firmadan teklif aldım. Sırf kızgınlığımdan “Ulan!” diyip gittim iş görüşmesine, asansöre bindiğimde bile ne konuşacağımla ilgili bir fikrim yoktu, oysaki 1 hafta boyunca 120 değişik şekilde “Hello” demeyi çalışmıştım iç sesimle.. “Kimler neler yapıyor oğlum, sen hayli hayli yaparsın” gazıyla girdim görüşmeye, kaptım işi çıktım.. Garip gelebilir ama, o kaotik yolculuk tecrübem olmasaydı asla deneyebilceğim bir şey değildi bu,..
Buna müteakip, hiç beklemediğim bir anda, hiç beklemediğim bir mecra da karşılaştım pek sevimli yeni hatunumla,.. Bana; benim 2 sene önceki davranışlarımı hatırlatır şekilde davrandı, hiç ummazken kalbimi aldı..
Ve bugün, ilginç bir kozmik tesadüf tarihi; 1 sene önce, sevdiği kişiye giden ben, 1 sene sonra sevdiğim kişinin bana gelmesini bekliyorum, bu sefer mutlaka gelicek, biliyorum!
