gecelerim karışınca gündüzlerle, kişisel rekorumu geliştirme kararı aldım, sabah 8′de yatıp sonraki sabah 8′de kalkacağım, şu an tam ortasındayım olayın, kapı açmaya kalktım, okuyanlar telefon açıp rahatsız etmesin diye yazıyorum aşırı asabileşirim rekorumu engellerseniz.
son derece hızlı geçmekte zaman, hızın birlikte getirmesini beklediğimiz dinamikliği barındırmamakta ama. karbon kopya günler yaşamak, havanın kapalı, bayram ziyaretlerinin gereksiz olduğu ortamlarda o kadar kötü gözükmemekle birlikte, kayıp gidenin hayat olduğunu anlayınca bir an duraksatıyor insanı.
gün dediğin nedir ki, 24 saat, ederi ortalama 12 film süresi, bunların 10′unu zaten yataylıktan kurtulamayarak sızma şeklinde geçirmeye alışmış bezmiş bünye, “kalktığımda herşey bıraktığım gibi olacak nasılsa ne diye yorulmak bu kadar erkenden” düşüncesiyle stand-by modunda 1.5 sene bekleyen zihin önündeki zorlu dönemi görmezden gelemeyeceği kadar işlevsiz şu sıra. bir şeyler yapmak lazım sanırım, ama bu film izlemek harici bişi olmalı mutlaka.
ps: yazıyı aslen mmmkay.net için yazdım bi vakit, sonra bir kopyası da bende olsun dedim, her halükârda “bugün olan her yarın” için yazıyı buraya da eklemek gelecekti içimden.
